Endless

“ πότε πότε συνέρχομαι, συνειδητοποιώ εμείς οι δύο δεν θα είμαστε ποτέ ξανά όπως τότε,σπίτι σου και έξω μαζί,παρέα φορητή,αγάπη αφόρητη,φίλοι,κολλητοί,αυτοκόλλητοι.
εμείς οι δύο αχώριστοι ναι κάτι σαν ομάδα. ”

“ Μα πεθαίνω μακριά σου, να το ξέρεις. Και ακόμα δεν μπορώ να καταλάβως πως άφησα τον εαυτό μου να σ΄ ερωτευτεί. Γιατί ήμουν από εκείνα τα κορίτσια που ήταν σίγουρα πως δεν θα ερωτευτούν ποτέ, πως δεν θα τις πληγώσει κανείς, δεν θα κλάψουν για κανέναν. Και μετά ήρθες εσύ, με το χαμόγελο σου και με αυτά τα μαγικά σου τα μάτια. Άραγε, θυμάσαι ακόμα πως με κοίταζες; Σαν να ήμουν η ζωή σου ολόκληρη. Ένιωθες ότι και εγώ, το ξέρω, το έβλεπα στα μάτια σου. Γι αυτό τα αγάπησα τα μάτια σου, γιατί όταν με κοίταζαν ένιωθα σαν να ζούσα σε ένα γαμημένο παραμύθι. Είδα χτες μάτια σαν τα δικά σου, ξέρεις. Αλλά, όταν με πρόσεξαν, δεν με κοίταξαν όπως με κοίταζες εσύ. Κοντά σου ένιωθα σαν να ζούσα μέσα σ΄ ένα όνειρο. Το δικό μας όνειρο. Αλλά έφυγες, αγάπη μου. Έφυγες, και έμεινε το όνειρο μισό… Σ΄ αγαπάω, να το θυμάσαι όταν θα κοιτάς εκείνη όπως κοιτούσες κάποτε εμένα… ”